Voir les disponibilités 
De Walvissenvuurtoren (Phare des Baleines), gelegen aan de westelijke punt van het Île de Ré in de gemeente Saint-Clément-les-Baleines, is een van de krachtigste vuurtorens aan de Atlantische kust. De klim naar de top van de vuurtoren en het bezoek aan het museum bieden een culturele ontsnapping midden in de natuur.
De beklimming van de Walvissenvuurtoren
De Walvissenvuurtoren is 57 meter hoog. Je bereikt hem via een vestibule met marmeren vloer vanwaar een prachtige stenen trap met 257 treden vertrekt. De trap leidt ook naar de wachtkamer met zijn alkoof bed. Vanaf het platform is er een opmerkelijk uitzicht over het Île de Ré, de zee en het strand van La Conche. Bij helder weer kun je de kust van Vendée en de eilanden Aix en Oléron zien.
De huidige Walvissenvuurtoren werd in 1854 in gebruik genomen. Hij verving de oude Walvissentoren die door Vauban was gebouwd. Hij onderscheidt zich van zijn buren, de vuurtoren van Chassiron en die van La Coubre, door zijn achthoekige vorm en zijn zichtbare natuursteen (kalksteen van Crazannes). De door architect Reynaud gebouwde Walvissenvuurtoren heeft een bereik van 50 km.
Aan de voet van de Walvissenvuurtoren is er een winkel-boekhandel waar je een souvenir kunt kopen uit een breed assortiment boeken, posters, ansichtkaarten en maritieme voorwerpen. De vuurtoren wordt omringd door het Walvissenpark met een oppervlakte van twee hectare, dat in 1861 werd aangelegd door landschapsarchitect M. Perrier.
De oude toren en het Walvissenmuseum
De Walvissentoren was het eerste licht dat op de punt werd geïnstalleerd. De bouw in 1682 maakte deel uit van een groot programma opgezet door Vauban: de kust beschermen, het scheepvaartverkeer bewaken en controleren en de steeds talrijker wordende schipbreuken voorkomen. De Walvissenvuurtoren vormde destijds een eerste vooruitgeschoven post voor de verdediging van het arsenaal van Rochefort. Het gebouw heeft drie verdiepingen en drie kamers die toegankelijk zijn via een wenteltrap; de oude toren is echter niet te bezichtigen.
Aan de voet bevinden zich de gebouwen van de voormalige vuurtorenwachtersschool, die oorspronkelijk een opslagplaats was voor de brandstoffen die voor het vuur werden gebruikt. Er is nu een museum gevestigd. Het biedt een educatief parcours rond de geschiedenis van vuurtorens en hun vestiging rond de Charentaise zeestraat. Er zijn multimedia-presentaties gemaakt met medewerking van Jamy, de journalist van het programma “C’est pas sorcier”. Het bezoek is dus zowel leerzaam als speels!
De Walvissenkalf-vuurtoren
Iets verderop, ongeveer 4 km uit de kust, staat een derde vuurtoren, die van Haut-Blanc du Nord, ook wel de Walvissenkalf-vuurtoren genoemd. Deze kleine toren van 31 meter werkt zonder bewaking.
De toren werd toegevoegd aan de Walvissenvuurtoren om de veiligheid te verbeteren. Het duurde echter 13 jaar (1840 – 1853) om het gebouw te bouwen vanwege de moeilijke toegang. De arbeiders konden de rots alleen bereiken tijdens zeer laag tij. Alleen benadering per boot is mogelijk, maar de Haut-Blanc vuurtoren kan niet worden bezocht.
